donderdag 20 juni 2019

ONDERTUSSEN IN DE ISEBRANDTSHEERD


Een der fatsoenlijkste woonheerden in Beijum. 
Geen nieuws is goed nieuws. 
Daar hoort de Isebrandtsheerd bij.

De Beijumblogger puzzelde derhalve even nadat hij onlangs bovenstaande foto maakte.

Vuilnisterreur? Met de rug tegen elkaar?

De Isebrandtsheerd verdient het voordeel van de twijfel....er ligt praktisch nooit (sociaal) vuilnis langs de weg,

Het kan niet anders zijn of dit, foto, is een geschenk vanuit genoemde heerd.

woensdag 19 juni 2019

WAT DEED DE PLIZIE-AUTO BIJ BEIJUM WEST?



De blogger reed vanmiddag 'zijn' wijk in en uit.

Smartphone in de hand.
Mag nait. Mor tou eem plizie....wat deed'n joe door oal te stoan? 

Half vijf was dat.
Gottegot, wat was't waarm.

Beter, je rijdt met raampjes open...frisse lucht.

Zaten ze achter boeven aan?

Paraat staan voor snelle scooters om achteraan te scheuren?

Zag er verdacht uit.

Wat deden ze daar?

Ze stonden er een behoorlijke tijd. + een half uur...

Er is tot nu toe niks achte weg gekomen.

Een burgerauto mag daar niet zomaar een half uur staan....
Update 0.00 uur. Lezer René reageert:
Ik weet wel via p2000 monitor dat er vanmiddag iemand bekneld zat bij de Stoepemaheerd ( 19-06-2019 Prio 1 P 1 (inci-07) Ongeval buiten (Persoon bekneld) Stoepemaheerd Groningen 011833 ) Bij het winkelcentrum aan de Stoepemaheerd was politie, ambulance en brandweer. Op de weg naar het gezondheidscentrum, vanaf het winkelcentrum, stonden een aantal politiewagens en kwam een politiebusje die kant op gereden. Toen wij thuis kwam (Jaltadaheerd) hoorden wij van iemand die met kranten liep dat er vanaf de Mudaheerd allemaal politie agenten op motor hem gevolgd hadden, maar waar die heen zijn gegaan weet ik niet, die zijn wij niet tegengekomen. Dit was alles tussen 16:00 uur en 16:20 uur.

BEIJUMBORG (140)


Afstand nemen

Als je geheugen je af en toe in de steek laat, dan komt dat meestal door een al wat gevorderde leeftijd. A.s. zaterdag hoop ik 63 te worden, maar of die leeftijd al invooed op mijn geheugen heeft weet ik niet. 

Wél weet ik dat in het verleden doorstane chemokuren een negatief effect hebben gehad: dit zogenaamde ‘chemobrein’ maakt, dat ik bijvoorbeeld cijferreeksen die langer zijn dan vijf getallen niet zo goed meer onthouden kan. Vervelend, maar niet levensbedreigend.

Gisteren wilde ik een artikel opzoeken in de tijdschriften-app van onze Groninger universiteitsbibliotheek, iets waarvoor ik mijn toegangsnaam van de universiteitsmail en een inlogcode nodig heb. Die toegangsnaam is vrij eenvoudig: mijn oude personeelsnummer. Maar toen kwam het er op aan ook de inlogcode te produceren, en hemeltjelief: wat was dat ook alweer? Ik tikte er eentje in, maar nee: gelijk kwam er een bericht terug dat naam en code niet bij elkaar pasten. Nog eens een inlgcode geprobeerd. Verdikkie: nee! 
Ik had nog één kans. 

En ja: de uit de diepste krochten van mijn geheugen opgediepte code werkte wel, en zo kon ik bij dat artikel uit 1906 (!). Het ging over de geschiedenis van het Griekse eiland waar ik nu tijdelijk mijn dagen doorbreng. Het afstand nemen leek even heel letterlijk uit te komen, maar gelukkig: op het laatst liet mijn geheugen me niet in de steek. Tot over een week, lieve en aardige wijkgenoten! 

Han Borg

JASPER KAN GERRIE PRIMA VERVANGEN...(kapperszaak Beijum)


Hij loopt al zes jaar in de kapperszaak van zijn vader rond. De blogger spotte hem er voor het eerst zes jaar geleden. Vijftien of zestien jaar was hij toen.
Oktober 2013 zat hij voor het eerst met een schaar in de haren van ondergetekende, zie nog eens dit bericht

Hij neemt langzamerhand het stokje van zijn vader over. Beter gezegd de schaar. Zoon Jasper van kapper Gerrie de Boer.

Een paar dagen geleden liep de blogger de zaak binnen voor een knipbeurt. Wat bij binnenkomst opviel was dat er onlangs een nieuwe vloer in de zaak op Plein West is gelegd.

Er zijn meer goede kappers in Beijum, niks ten nadele van hen, maar ook ondergetekende is een beetje een gewoontedier. Meestal laat hij zich knippen door chef Gerrie, tijdens het knippen nemen we dan even de ontwikkelingen in en rond Winkelcentrum Beijum door.

Maar bij binnenkomst: "Gerrie heeft vakantie, hij zit op Ameland."

Dan maar bij Jasper in de stoel. Even roddelen over zijn vader. Ditjes en datjes uit de wijk bespreken.

Terwijl de haarlokken naar beneden dwarrelden de hamvraag: ga jij na verloop van tijd de zaak overnemen? "Ja, dat is de bedoeling, zal ik de wenkbrauwen ook nog even bijknippen?"

Voldaan en bijgeknipt liep de Beijumblogger de zaak uit. De afgelopen twee decennia legde hij de verzorging van zijn hoofdhaar in handen van de ouder wordende kapper die uitrust, bijkomt en geniet op Ameland. Terzijde, zit hij u ook regelmatig aan uw oren te knipperen terwijl hij knipt?

Stel ondergetekende wordt negentig jaar, zou het kunnen zijn dat hij zijn haardracht de komende dertig jaar in handen van Jasper legt?

Bij leven en welzijn, en bij geen verhuizing of emigratie: nait verkeerd.

Gerrie en deze blogger worden ouder. De jeugd heeft de toekomst. En dat geldt ook voor Jasper.

VEILIG VERKEER BEIJUM? SMARTPHONE IN VERKEER....


We kunnen elkaar niks verwijten.
De jongedame die dinsdagenavond onverantwoord met de smartphone in de hand de oversteek over de wijkring t.h.v. de Isebrandtsheerd nam....zonder links of rechts te kijken.

En de Beijumblogger die langzaam rijdend met zijn smartphone er een foto van maakte. Zie boven. Oversteek gelukt.

Foei, jonge dame. Foei Beijumblogger, gedraag je.

Eea gebeurt vaker in het Beijumer verkeer

Vanaf 1 juli kans op een fikse boete op gebruik van smartphone in het verkeer.

Kans 0.0003 % op een bekeuring. Maar kijk uit!

dinsdag 18 juni 2019

UIT DE OUDE DOOS (421)


Dit type huizen staat in elk geval in de Fultsemaheerd. En als hij goed weet staan ze volgens de blogger ook in de Isebrandtsheerd, Fossemaheerd en Grevingaheerd.

Maar waar zou dit zijn?

Ook deze foto is opgestuurd door een lezeres o.v.v. 'Beeldbank.'

Ook hier geldt: de naam van de fotograaf of fotografe kan er altijd nog worden bijgezet.

EEN TATTOO OVER EEN EIGEN LEVENSWEG


De blogger keek in haar mooie en vriendelijke ogen.
Opeens dwaalden zijn ogen af....naar beneden.
Oei....

Weest gerust lezers (vooral lezeressen in deze), ondergetekende gedraagt zich in zijn eigen wijk, des te meer omdat hij als BB-er (Bekende Beijumer) onder een vergrootglas kan komen te liggen.

Een man die zijn ogen al pratend met een leuke dame naar beneden doet richten, jaja. Verdacht.
Het spel tussen het mannelijke geslacht en het vrouwelijke kan fascinerend zijn. Zien en gezien worden.

Toch speelt dat in deze, in dit bericht, niet helemaal.
Halverwege afgelopen week sprak een leuke en spontane dame de blogger aan. Promenade winkelcentrum Beijum.

Al geanimeerd pratend viel ondergetekende een tekst- tattoo op in de bovenste verdieping van de decolleté van de dame.

Als een verhouding goed en vriendelijk is kun je op inhoudsniveau veel vragen. Wat heb je daar nou? Wat staat daar? Mag ik even kijken?

Dame bedacht zich niet, ze trok haar shirt boven wat opzij en deze blogger las: 'Art is the way of survival.'
Hmmm, kunst is de manier, de weg, om te overleven.

De tekst sprak deze oer-Groninger niet zo aan. Du eem normoal.

Maar dame in kwestie heeft een redelijk creatief beroep. Dus ergens begrijpelijk. Het kan haar levensverhaal in een notendop zijn.

Ongeveer drie jaar geleden lieten Beijumse dames hun emotionele tatoeages zien
En in 2012 lieten meerdere Beijumers hun tatoeage zien.

Ook een tatoeage met een verhaal willen laten zien? Kan anoniem.
Beijumnieuws@hotmail.com

BEIJUMSE JOLANDA LEURS IN BOEK 'IK WACHT' (aardbevingsschade)



"Het boek wordt een geschiedenisboek van deze periode in Groningen denk ik. Zoveel trieste verhalen en gezinnen die wachten op een oplossing." 

Jolanda Leurs uit de Jensemaheerd  stond drie jaar geleden met haar aardbevings-verhaal op Beijumnieuws i.v.m. de toenmalige serie over schade als gevolg van bevingsschade als gevolg van gaswinning. Zie nog eens dit bericht


Dagblad van het Noorden benaderde haar in april voor de serie 'Ik wacht.' Verhalen uit het aardbevingsgebied, waar Beijum ook toe behoort. Haar verhaal kwam aan het eind van genoemde maand paginagroot in de nieuwsbode van het noorden.


Alle verhalen (100) zijn gebundeld en er is een boek van gemaakt.


Gisteren werd het boek uitgegeven. Jolanda was bij de plechtigheid in de Martinikerk aanwezig en ze maakte deze foto's.

Op de linker foto zien we hoofdredacteur Erik Wijnholds van Dagblad van het Noorden het eerste exemplaar overhandigen aan verantwoordde minister Eric Wiebes. 

Jolanda, wat vind je van het boek, je verhaal en van de avond?



"Ik vind het een net verhaal geworden. Het is hetzelfde verhaal als wat in de krant stond en ook is het een mooie serie geworden. Helaas dat het nodig is geweest, en dat er zo veel trieste verhalen zijn en gezinnen die nog steeds wachten op een oplossing. Het boek wordt een geschiedenisboek van deze periode in Groningen denk ik... Het was een avond met veel emotie en ongenoegen. Een prachtig boek, maar de minister wekte veel emotie op. "

(De laatste zin hoeft eigenlijk geen verdere uitleg. Wiebes, de mijnheer van bevinkje....zie nog eens deze Beijumborg)

maandag 17 juni 2019

COLUMN UIT LEWENBORG (147)



Avondje (milieuvriendelijk) festival

De stad Groningen is een festival rijker. Dit terrassen festival heeft als eerste in 2017 te Amsterdam plaatsgevonden en was meteen een groot succes. Wij kunnen niet achterblijven en zo zou er tijdens Hemelvaart dit festival in Groningen plaatsvinden, echter door het slechte weer werd het verschoven naar 12 t/m 16 juni. Een geweldige plek was al gekozen, namelijk het Stadspark van Groningen. 

Makkelijk bereikbaar met het O.V. en ruim voldoende plaats om je fiets er kwijt te kunnen. Regelaars hielden dat goed onder controle en dat was te zien! De fietsen stonden netjes in één lange rij. Mijn complimenten hiervoor. Beveiliging liep er ook overal rond.
Binnen gekomen was het gras groen en niet bezaaid met plastic bekers, zelfs niet met borden of schaaltjes waar je je eten op kreeg. Niets, helemaal niets van dat. Het is dan ook voor het eerst dat ik van dit super concept hoorde en daarom wil ik er meteen even bij vermelden dat alle andere festivals en/of evenementen dit ook moeten gaan invoeren!

Je zult je nu wel afvragen wat ik bedoel, of niet? Nou komt ie:

Je koopt een (stevig) plastic glas, in mijn geval voor bier, maar je kon hem zo ruilen voor een wijn of cocktailglas voor vier euro en deze houd je constant. Is je glas leeg, dan lever je ‘m in en krijg er een gevulde schone voor terug. Zo simpel en zo effectief. Écht hier kan iedereen een voorbeeld aannemen. Met de Pinksteren was ik in Delfzijl en tjee hee hoeveel plastic daar wel niet overal lag, niet normaal meer. Dus HET is niet nodig! Denk aan het milieu!

Nou, met een biertje in mijn hand een rondje lopen over het terrein. Werkelijk, ik keek mijn ogen uit. Eettentje hier en daar, werkelijk alles kon je er krijgen, met grote vuilcontainers ernaast. Aan kinderoppas was zelfs gedacht. Halverwege stonden er een paar mensen te swingen in stilte, ik schoot er van in de lach en vroeg die man wat of dat was. ‘Dit is een silent disco,’ zei hij. Het zag er erg komisch uit. Ook diverse spelen waren er te vinden, zoals twister. Mensen helemaal in de knoop, super hilarische taferelen. Man, wat heb ik gelachen.

Naar mate de avond vorderde, werd het steeds drukker en drukker en waren we blij dat we nog een zitplaats hadden aan één van de vele tafeltjes. Ik wilde nog wat eten en mijn vriendin ook voor we naar huis zouden gaan. Bij ons eerste wandeling had ik besloten om voor ‘Tjap’ te gaan. Een heerlijk gevuld broodje met kippendijfilet en bijbehorende sla en saus. Alleen wat had die kraam een pech zeg. Eén van de medewerkers was ziek geworden en de rij werd gestaag langer en langer, terwijl wij stonden te wachten. Tot overmaat van ramp, liet de BBQ hun ook nog eens in de steek, tot twee keer toe. Ik had écht met ze te doen. De wachtende mensen echter bleven vrij relaxed net als de medewerkers. Aan overmacht kun je immers toch niets doen. 

Alleen ik kan niet zo lang op één plek blijven staan, dus vroeg ik aan mijn vriendin of zij hier wilde wachten dan zou ik even bij onze gezamenlijke vriend rijdend in zijn scootmobiel gaan kijken. Zij vond het goed en bij hem aangekomen was het bier op en ging ik meteen even nieuwe halen, hij kon er al niet meer doorheen komen met zijn bolide. Voor mij viel het ook nog niet mee, want pas 20 minuten later had ik de biertjes bemachtigd. Net toen ik eindelijk weer zat, kwam vriendin eraan met onze twee broodjes. De tijd stond nog op de bon en zo hebben we er 40 minuten op moeten wachten in zijn totaliteit.
Het was een leuk festival, alleen hoop ik voor de organisatie en de medewerkers dat er volgend jaar beter geanticipeerd wordt op de drukte die je op een prachtige zonnige dag mag verwachten. Wij Groningers houden immers wel van feestjes waar je eten en drinken tegelijkertijd kan nuttigen.
Even terug denkend aan het milieu…

Wat vind jij van het idee om op festivals en/of op evenementen gebruik te maken van één glas, van stevig plastic weliswaar, die je vervolgens mee naar huis neemt als aandenken?

2019©Vlindertje73