DE HOOGENBERGJES



Klik groter

Volgens mij heb ik het hier vaker getoeterd, maar toch nog maar een keer: ik mag graag even de familiewinkel van Hoogenberg in Winkelcentrum Beijum binnenzwieren. Altijd hartelijk en vriendelijk, ik heb er nog nooit een chagrijnig hoofd meegemaakt. Je moet er van houden om de hele dag tussen de honden- en kattenbrokken te staan, de goudvissen, de hondenriemen, konijnenhokken, stro en hooi voor caviahokken en, nou ja, alle mogelijke attributen en levensvoorzieningen voor huisdieren. Maar de familie Hoogenberg houdt er van, het is hun lust en hun leven en  ik begrijp van de baas, links op de foto, (pardon voor de discriminatie, echtgenote rechtsonder) dat er inmiddels vier generatie's Hoogenberg zijn die zich met de dierenspeciaalzaak bezig houden. Deze foto maakte ik net nadat André Hoogenberg z'n verwondering uitsprak over het feit dat Beijumnieuws niet vermeldt stond in de nieuwste wijkgids. Deze weblog staat er wel in vermeldt, maar heel summier en het kan me eerlijk gezegd niet zo boeien omdat de verspreiding van Beijumnieuws toch via internet verloopt. Navraag bij uitgever Van Leeuwen leerde dat het een foutje is geweest dat Beijumnieuws er zo summier in vermeldt staat: "Ik zit met jou in hetzelfde schuitje want ik heb m'n eigen site, Beijum.nl, ook heel mager benoemd in de wijkgids." Nogmaals, het interesseert me verder niet zo, wat me opviel was het vaderlijke en moederlijke wat deze twee mensen op de foto uitstraalden. Ze zeiden ahw: 'je hebt zo'n mooie site mien jong, die moet toch ook vermeldt staan in de wijkgids, dit kan zo toch niet?' Dat is toch lief, vindt u ook niet? Niet alleen aan jezelf denken maar een ander ook wat gunnen.
Nee, het zijn mensen met het hart op de goede plek. Ondernemers natuurlijk ook, ze verdienen hun brood met de dierenhandel. Maar ze hebben respect voor mens en dier. Dat is een inschatting en een gevoel.
Zo kan die wel weer. Nee toch niet, altijd aardig als ondernemers zakelijkheid én menselijkheid uitstralen.

MOOI MEEGENOMEN DIE 35% KORTING

Klik de foto groter

Gistermiddag schoot ik omstreeks het tijdstip dat de jaarlijkse poppenkast rond prinsjesdag op tv was deze foto in Albert Heijn. Ik telde 25 appeltaartjes die voor 35% minder geld mee naar huis mochten worden genomen. Tel uit je winst. Eerst dit, hebt u die troonrede en later op de avond de ouwehoerende politici op tv gezien? Je zou toch bijna met een potje prozac bij de hand diep onder de dekens wegkruipen? Wat een pessimisme, wat een onmacht en wat een onvermogen bij elkaar! Geen bevlogenheid, geen geestdrift, geen passie, geen hoop en geen optimisme. Alleen maar doem doem en doem. Geen leiderschap of visie, het was alleen maar geld, geld en nog eens geld. Alsof er geen andere en hogere waarden in de samenleving aanwezig zijn. Het wordt allemaal zo moeilijk en we gaan er allemaal zo op achteruit. Dat laatste is natuurlijk flauwekul, iemand die vanuit de bijstand naar een vaste baan doorstroomt gaat er op vooruit. En er is geen politicus of topbestuurder die volgend jaar zuinig hoeft te gaan leven. Wedden dat tijdens de komende oud en nieuwviering weer een recorbedrag aan vuurwerk de lucht in wordt geschoten?
Maar goed. De 35 % kortingsartikelen in AH zijn vaak aantrekkelijk voor de consument met een kleine beurs. Het maakt dat biefstukje, die pizza, dat stuk kaas of die tros bananen net lekker betaalbaar.
We gaan barre tijden tegemoet als je de heren en dames politici moet geloven. Maar er zijn lichtpuntjes, in AH Beijum kun je regelmatig afgeprijsde luxe lekkernij kopen.

SCOOTERDIEVEN IN DE HUNZE

Twee jongens van 17 jaar uit de stad zijn dinsdagavond rond elf uur aan de Berlageweg beroofd van hun scooters. De politie is op zoek naar drie jonge verdachten.

Het tweetal zat samen met een 16-jarig meisje op een bankje bij de speeltuin toen drie jongens op hen kwamen aflopen. Ze bedreigden het groepje en reden op hun scooters richting Beijum.
De drie verdachten zijn alle rond de 18 jaar. Twee van hen hebben een donkere huidskleur, de derde is lichtgetint. Ze droegen voornamelijk donkere kleding. Eentje had rastahaar tot op de schouders. De politie stelt een onderzoek in.
http://www.oogtv.nl/

"INNERSDIJK IS GEWELDIG!"

Afgelopen donderdagmiddag fietste ik Ineke Boomgaarden bijna tegen het lijf. Hoek Barmaheerd/Emingaheerd.  De van een operatie revaliderende conciërge van de Heerdstee woont al 30 jaar in Beijum.  "Hé, kun je even wat voor mij in de krant zetten?" Pardon, mag het ook op internet, en waar gaat het over? "Ik heb net tien dagen op Innersdijk gezeten omdat ik een nieuwe heup heb gekregen, ik vond het geweldig daar." Vertel. "Er werken zulke aardige mensen, het eten heeft me prima gesmaakt en de zorg die ik kreeg vond ik hardstikke goed. Ik heb er echt een goede tijd gehad." Waarom wil je dat zo graag in het nieuws? "Volgens mij heeft Innersdijk een slechte naam en dat vind ik onterecht. Dat wil ik even rechtzetten." Ik heb echt geen idee of het verpleeghuis een slechte naam heeft maar wil graag aan haar verzoek voldoen. Het nieuws ligt niet alleen op straat, soms beweegt het zich er ook nog eens met krukken over. "Stuur je het bericht even door naar Innersdijk?" U vraagt en ik draai. Het is een geruststellende gedachte, geen gezond mens wil graag opgenomen worden op Innersdijk. Maar mocht het onverhoeds toch gebeuren, dan ben je er in goede handen. Aldus Ineke Boomgaarden.

(Binnenkort meer over Innersdijk. Vast een tipje van de sluier, de komende jaarwisseling staat het grote gebouw aan de westkant van Plein Oost helemaal leeg en zal worden beveiligd...)



BEIJUM MOET KLEURRIJK BRUISEN

Archieffoto KBB

In de sporthal gaat het gebeuren

Dé jaarlijkse traditie in Beijum komt er weer aan. Hoe lang het precies bestaat kan ik niet achterhalen, wel meen ik te weten dat het woordje kleurrijk niet altijd in de naam heeft gestaan. Ik kan me vergissen, maar volgens mij heette het halverwege de jaren negentig nog gewoon Bruisend Beijum. Ik weet niet hoe het de lezer vergaat, maar ik heb bij het festijn Kleurrijk Bruisend Beijum altijd dubbele gevoelens. 

Het is zoals altijd persoonlijk, maar ik heb me nog nooit één dag verveeld in Beijum. De doelstelling om de wijk te laten bruisen heb ik derhalve nooit zo goed begrepen. Want, waarom moét Beijum um Gottes willen eigenlijk bruisen? Mag het ook gewoon Beijum zijn? Wat dat betreft ben ik wel eens jaloers op buurmanwijk De Hunze. Dat hoeft helemaal niet te bruisen, dat mag gewoon zijn wat het is: De Hunze. Recht toe recht aan en zonder opsmuk. Je kunt er bij wijze spreken een kwartiertje op straat gaan liggen om een uiltje te knappen. En dat vooral op zondag. Is daar wat mis mee? Nee, je kunt er nog gewoon vanachter je geraniums naar boven naar de voorbijtrekkende wolken  koekeloeren. Daar is geen Burenhulp, geen Gereedschapuitleen, geen Kleurrijk Koken, geen Stielopbouwbrigade, geen Klankbordgroep, geen Pleinbrainstormsessie, geen wijkdroomavond, geen Samen Actief, geen comité Welkom in de Buurt, geen Heel de Buurt, hopelijk geen Wijkperspectief, geen hondenuitlaatplan, geen Vensterwijk, en volgens mij is er ook geen zeventigplusmonitoring zoals in Beijum, geen straatcomité, er is nooit Sociale Wijkvernieuwing geweest en er heeft nooit een interventieteam door de straten gemacheerd, geen Pluim voor je Tuin, bij mijn weten is er geen enkele werkgroep en hopelijk is er ook geen wijkvisie. Echt, De Hunze lijkt me een ideale wijk om in te wonen. En daar zit niks cynisch bij.

Ga er dan wonen, hoor ik de lezer in gedachten zeggen. Ja, daar zit iets in. Maar wat ik in geval van verhuizing dan vooral zal gaan missen is de dagelijkse gekte die in Beijum wél heerst. Pardon beste buren van de Hunze, jullie hebben een geweldige leuke en leefbare wijk, maar jullie zijn zo vreselijk normaal. Nee, daar is niks mis mee, geniet er van en voel je aub niet minder dan je gestoorde buurwijk. Ik ben blij met een wijk als De Hunze vlakbij, waar je in geval van absolute wijkgekte en wijkpsychose altijd nog asiel kunt aanvragen. En dat je er tegenwoordig zelfs midden in de nacht met extra straatverlichting veilig heen kunt fietsen is helemaal ge-wel-dig. Ok, ok, gekheid en heel veel stokjes. Mag ik even?

Ik bedoel het absoluut niet negatief, (jaja, zeggen ze allemaal) maar ik zou gek worden als ik in De Hunze zou wonen. En ik denk heel veel Beijumers met mij. Hoe dat komt? Nou, gewoon, omdat De Hunze een normale leuke wijk is. Nee, niet saai, we gaan niet negatief doen. Maar als je er als gekke Beijumer gaat wonen wordt je denk ik de hele dag geconfronteerd met je eigen krankzinnigheid. In Beijum hebben we daar geen last van, er is zoveel gekte om ons heen dat onze eigen gekte totaal niet opvalt. Stel dat je in De Hunze gaat wonen en er is geen enkele werkgroep, comité, klankbordgroep, kookgroep, er zijn geen praatsessies en geen overlegrondes: je zou er toch finaal krankzinnig van worden?

Nee, daarom verheug ik me op aanstaande zondag. Kleurijk Bruisend Sporthal-Beijum. Leuk die deining in de wijk, de levendigheid, de zie ons eens, wat zijn we een leuke wijk en helemaal geen achterstandswijk, wat leven alle kleurtjes hier gezellig bij elkaar en eet je een hapje mee, wat maken we er met z'n allen wat moois van als wijk, wat zijn we toch allemaal actief en sluit je bij ons aan en...nou ja...Beijum. Shirley Bassey zong ooit: impossible to live with you, but I know I could never live without you. En zo is het maar net. Een krankzinnige wijk dat Beijum, maar ik zou doordraaien als ik ergens elders zou moeten gaan wonen.

Daarom gewoon aanstaande zondag Kleurrijk Bruisend Beijum. De naam klopt volgens mij niet helemaal meer. Acht jaar geleden reden er nog dubbeldekkers door de wijk die Bruisende Beijumers van buurthuis naar buurthuis vervoerden. Met activiteiten in drie verschillende buurtcentra leek Beijum destijds in de verte wel wat te bruisen. Als je in een vliegtuig boven de wijk had gezeten had je de luchtbellen en andere vibraties kunnen zien en voelen. Wat bruist het daar beneden zeg!
Nu is er gewoon een sporthal waar iedereen zich mag manifesteren, profileren en presenteren. Daar is niks mis mee. Maar het is eigenlijk gewoon de opening van het seizoen in Beijum, een soort van uitmarkt. In Lewenborg noemen ze zoiets gewoon neutraal en nuchter 'Startmanifestatie.' Lewenborg hoeft niet persé te bruisen, maar wel werd daar onlangs een gezellig wijkfeest gehouden, compleet met kraampjes en andere troelala er omheen. Eigenlijk gaat Beijum dat komende zondag ook doen, via standjes gaan organisaties zichzelf promoten, er staat vast weer een luchtkussen en een draaimolen en als het goed is kun je je als kind laten schminken en krijg je een suikerspin. Leuk toch? Jawel hoor. Enneeh, het is niet alleen een Kleurrijk Bruisend Beijumachtig iets, er is ook nog eens een uit- en doemarkt. Jaja.



Hoe gaan we samen bruisen?

De absolute gekte slaat m.i. toe als de Fakkeltrofee weer uitgereikt gaat worden. Dat gebeurt namelijk ook aanstaande zondag. Tijdens Bruisend Beijum vier je als Beijumer eigenlijk dat je in een leuke, bruisende en leefbare wijk woont. Tenminste, dat willen we met zo'n ronkende titel (KBB) neem ik aan graag uitdragen. Toch is dat bij nader inzien niet helemaal waar, het is hier namelijk niet helemaal leefbaar. Want anders zou er toch geen Fakkelproject bestaan die de 'leefbaarheid in de wijk' moet bevorderen? De termen Fakkeltrofee en achterstandswijk zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Dé ultieme leefbaarheidsbevorderende actie in de wijk zou derhalve zijn de Fakkel ten grave te leggen.

Maar ik heb liever niet dat dat gebeurt, hou de Fakkel aub in stand! En, lekker toch, de comités, de projecten, de brainstormsessies, de overlegrondes en klankbordgroepen, de 'Ik ben er ook' en 'Plek voor iedereen' werkgroepjes en de burenuitleen enzovoort, hou het alsjeblieft in ere. Want, oei oei, we zijn zo'n actieve wijk..

Soms word ik er hardstikke mesjogge van, maar laat dat probleem maar mooi bij mij. Stiekem geniet ik ook steeds van de mallotigheid, ik kan niet zonder Beijum en de heersende gekte hier. En als het al te gek wordt, geen nood, dan fiets ik gewoon even naar De Hunze.

Naschrift: Ondergetekende zit komend weekend van vrijdag t/m zondagavond op een waddeneiland. Dat heeft niks met bovenstaande column te maken. Er worden enige blogberichten gedurende het weekend geprogrammeerd, o.a. Beijumskap en een foto van Luit Staghouwer. Foto's of video's van Kleurrijk Bruisend Beijum zijn welkom voor publicatie.
Morgen of overmorgen nog een aankondiging van het KBB-festival in de Sporthal, opgestuurd vanuit de BIB, Buurthuizen in Beijum.

UIT DE OUDE DOOS (86)

Het kan zijn dat de luchtfoto's uit 1982 wat gaan vervelen, ze lijken op het eerste gezicht op elkaar, maar gezien de enthousiaste mails en reacties op straat gooi ik nog een paar online. Het is ook zo dat elke foto weer een ander aspect van de wijk in aanbouw accentueert. Neem deze, als ik me niet vergis zijn dit de Fultsema- en Jensemaheerd in aanbouw. Alhoewel, nee, wacht, de bovenste heerd links moet de Boelemaheerd zijn. Of vergis ik me toch? Het witte dak bovenin is van de Sporthal. Voor de rest is het voor mij als import Beijumer (1992) een zoekplaatje. Wat een modderpoel was het op sommige plekken nog. Zie in het midden van de foto.
Als ik me niet vergis staat linksonder, net buiten de wijk, nog steeds een oude boerderij. De overgang van boerenland naar stadswijk was gaande.

ER WORDT WEER GEMAAID

Of de klachten van Beijumers richting stadsdeelbeheer er aan ten grondslag liggen weet ik niet, maar feit is dat op verschillende plekken in de wijk driftig gemaaid wordt. Zoals hier, achter de viskraam van Peggy op Plein West. Foto is net om kwart over twaalf genomen. Op de voorgrond ziet u het verzamelde knipwerk van Kees Huizenga liggen. Hij knipte eigenhandig een deel van dit gebied kort, zie afgelopen zaterdag.
In het voorjaar was er gedoe omdat eenzelfde maaiapparaat als u op de foto ziet een veld met paardenbloemen kortwiekte. Hoe ze het in hun hoofd haalden. De Beijumer gaat in het najaar steigeren als het gras weer niét wordt gekortwiekt. Hoe het ook zij, gegeneraliseerd gesteld: we zijn een assertief, emotioneel en betrokken volkje. Beijumers.

AAMBEIEN? GA NAAR SASKIA NIEBOER!

Klik groter

Gistermorgen ging ik weer eens een kop thee drinken bij kruidenvrouw Saskia Nieboer. U weet wel, ze heeft een kruidenzaakje in de Wiershoeck dat luistert naar de naam de Groene Zon.

Of ze een maandje een gratis logo van de Groene Zon linksboven op de blog wil? Ik kan naar ons kruidenvrouwtje toe het spel van loven en bieden moeilijk hard spelen, en het is altijd leuk om de enige echte kruidenzaak van Beijum te ondersteunen. Maar nee, het hoeft nog niet: "Maak maar een keer een blogbericht over de Groene Zon."
Ze valt met haar neus in de boter, beter gezegd in de crème. Zie foto rechts + dit schrijven. Het goedje dat u op de foto in potjes ziet gegoten is trouwens niet bedoeld voor de neus, het heeft een heel ander lichaamsdeel tot doel. Een vrijwillige medewerker was  bezig aambeiencrème in potjes te doen. Ik mocht het geen zalf noemen:" Nee, het is crème."
Vertel eens Saskia, wordt dit goedje een beetje verkocht in de wijk? Lopen hier wat aambeienpatiënten rond? Haar antwoord verbaasde me, maar googelen op aambeien bevestigd haar woorden: "Ongeveer twee op de vijf mensen heeft aambeien." En hier lees ik dat ongeveer de helft van de 50-plusser er last van heeft.
Niet te vatten hoeveel. Stel dat er tienduizend volwassen in Beijum wonen, dan zijn er zo tweeduizend wijkgenoten met jeuk aan de poepert. Ik schrijf dat laatste maar even zonder verhullingen op, maar veel mensen schamen zich voor hun aandoening: Aambeien - veel mensen krijgen er last van, toch is het niet iets waar openlijk over gesproken wordt. Wat weet jij eigenlijk van aambeien? Test je kennis door aan te geven of onderstaande stellingen "waar" of "niet-waar" zijn. http://www.aambeien.nl/
De met ongemak en jeuk kampende wijkgenoot raad ik bij deze een bezoekje aan Saskia Nieboer aan. De kruidenvrouw ging even met een vinger door de crème en hield het onder m'n neus:" Wat ruikt dat lekker niet?" Ik moest toegeven, het rook heerlijk zoet. U hoeft zich er qua geur niet voor te schamen als u er mee rond gaat lopen.
Er komen uiteraard ook etiketten op de aambeienpotjes. Daar was een jaar geleden nog al wat om te doen, u weet wellicht nog wel, de Keuringsdienst van Waren dreigde Saskia Nieboer met een torenhoge boete als ze 'zo maar' op de etiketten zou schrijven dat iets geneeskrachtig is. Later meer over de ontwikkelingen hierover. Ondergetekende prijst zich gelukkig geen last van bovengenoemde kwaal te hebben. Maar mocht dat onverhoeds wel gebeuren, dat zou ik liever een natuurlijk smeerseltje van een ervaren kruidenvrouw als Saskia Nieboer kopen, dan van een multinational die als enige doel heeft om nog meer geld aan kwalen en gebreken van mensen te verdienen. Op sommige gebieden moet je soms gewoon je eigen keuringsdienst zijn.

LA SCALA NIEUWE SPONSOR BEIJUMNIEUWS

Pizzeria La Scala verbindt zich als vierde Beijumer onderneming als sponsor aan Beijumnieuws. (Zesde eigenlijk, de ijsmannen van Mattti Gelati en kruidenvrouw Saskia Nieboer beten ooit de spits af) In eerste instantie gaat eigenaar Kamil Lahdo voor een periode tot 1 december, daarna gaat hij kijken of het de moeite waard is om verder te gaan. En zo moet het, wat mij betreft, misschien ontbreekt het me tot nu toe aan een zakelijke inslag maar ik ben van mening dat het voor beide partijen, sponsoren en Beijumnieuwsbeheerder, gewoon prettig moet voelen om met elkaar in zee te gaan. Kamil Lahdo nam ongeveer tien jaar geleden de pizzeria over op Plein West, en tot nu toe heeft hij daar geen spijt van: "Het gaat hardstikke goed."
In de enige en echte pizzeria van Beijum (bezorgen én eten) kun je niet alleen gezellig en sfeervol eten, je kunt er ook heenbellen om je pizza naar keuze te laten bestellen. Het zijn moderne tijden, dus je kunt ook online bestellen via http://www.pizzerialascala.nl/
Op de foto ziet u de zestienjarige Marloes Elderman zitten, klaar voor een bezorgritje in en om Beijum. Hoezo ging jij als jongedame pizzeriakoeier worden? " Ik zag een oproep en mijn vriendin staat bij La Scala achter de bar. Ik heb al een half jaar m'n rijbewijs en ik vind dit een perfecte baan." Marloes werkt vaak tot tien uur 's avonds, je hoort wel eens vervelende berichten over overvallen op koeriers maar dat schrikt haar niet af.  "Nee hoor er overkomt me niks. Ik ben al twee maanden bezig en ik vind het hardstikke leuk. Ik breng ongeveer twaalf bestellingen per avond rond, en als ik terug kom vind ik altijd dat ik leuke collega's heb, dat er een prettige werksfeer is en dat m'n baas een aardige vent is."