Zal je altijd zien, de lente is officieel begonnen, afgelopen maandag 21 maart, gaan we de komende dagen richting (nacht) vorst en mogelijk sneeuw.
zaterdag 26 maart 2022
LENTE MIDDEN IN BEIJUM (4)
Zal je altijd zien, de lente is officieel begonnen, afgelopen maandag 21 maart, gaan we de komende dagen richting (nacht) vorst en mogelijk sneeuw.
vrijdag 25 maart 2022
RECREATIEPARK KARDINGE (253)
Vaker gesteld, en nog maar eens: de bewoners aan de zuidrand van Beijum hebben een prachtig uitzicht op Recreatiepark Kardinge.JONGEREN ZIJN CREATIEF BEZIG

Het mooie lenteweer drijft de jeugd naar buiten.Zo ook in de linker afbeelding.
BEIJUM STEMDE VORIGE WEEK LINKS

donderdag 24 maart 2022
ONDERTUSSEN IN DE HUNZE (358)
Zo heel af en toe valt er in deze lopende serie weinig te melden vanuit De Hunze.Dat is toch eigenlijk best verwonderlijk.GENIETEN VAN BEIJUM EN KARDINGE (ingezonden column)
Ik heb een column geschreven waarin ik beschrijf hoezeer ik geniet van Beijum en Kardinge.
(Tekst + afbeelding opgestuurd door Ursula Fennema)
Een blond meisje doet een dansje naast haar fiets. Scholieren in de vroege ochtend. Muziek schalt uit een zwarte rugzak. Startpunt is de oude Stadsweg, naast het bos. Een eeuwenoud pad, voormalige handelsroute naar Groningen.
Ik werk als trajectcoach met jongeren in Beijum-Oost. Van alle fietstochten naar werkplekken is dit de allermooiste. Van het rustige dorp naar de rand van de stad met haar reuring. Het beste van twee werelden.
September. De middelbare schooljeugd in groepjes of tweetallen. Een snelle fiets op weg naar kantoor, broodbak onder de snelbinders, schouders naar voren, de blik op haast. Een jong moedertje komt me tegemoet, kind voorop, kind achterop. Een excentriekeling met lange grijze manen op een oude racefiets groet met een plechtig goedemorgen.
Wie op vaste tijden fietst ontwikkelt vaste groetcontactjes.
Ik haal twee meisjes in. De een heeft paars haar, de ander draagt een hoedje. Paars haar en hoedjes maken de wereld vrolijker. Ik luister. Een gesprekje over cupcakes. Wat is jouw record met cupcakes eten? Jaloersmakend dialoogje. Slingerende tienerjongens, gniffelend. En altijd een jongen zonder jas, zwart T-Shirt, nooit koud.
9.5 kilometer, een half uurtje trappen. Bospad, B-weggetje, het Boer Goensepad. De bermbegroeiing maakt dat smalle pad nog enger. Wat te doen bij een tegenligger? Oogcontact. Wie wijkt, wie stopt. Hoe fijn het is te zeggen: ga je gang.
Inmiddels in Kardinge. 280 Hectare groen met water. Walhalla voor natuur- en sportliefhebbers. Langs wuivend riet en zwaaiende populieren. Geluid van ritselende bladeren. De klimtoren glimt. In de verte d’Olle Grieze. Wandelaars, honden, een stille fotograaf. Ontwakende stad.
Gemiddelde opbrengst van een dagje trappen: drie reeën, een buizerd, twee ooievaars, een groepje zilverreigers, een magere haas, Knobbelzwanen, ganzen, Schotse Hooglanders. Opvallend: als het peddelen zwaarder gaat, komt er ineens wat moois op je pad: vorige week dansende Groenlingen; groengele vogeltjes. (Ik heb dit opgezocht.)
Wibenaheerd. Bijna op het werk. Een basketballer van Donar stapt in zijn auto. Bijzonder: boomlange Amerikanen gehuisvest in kleine appartementen en rondrijdend in Mini-Coopers. Bob Marley klinkt luid uit een auto, de kinderopvang opent haar deuren, bij de bushalte kijken mensen op hun mobiel. Man in FC Groningen-shirt neemt plaats op zijn balkon. Een buschauffeur knikt.
Laatst had ik wat aparts. Op de terugweg richting Lewenborg. Knul (19, 20?) haalt me in. Op flirterige toon zegt hij hallo zeg. Hij passeert, we hebben oogcontact. Abrupt ongemak op zijn gezicht, verontschuldigend handgebaar. ‘Ach, sorry mevrouw, ik dacht dat u een meisje was.’
Zo beleef ik mini-avonturen op mijn fiets waarover ik bij het avondeten uitgebreid verslag doe. Maar niet voordat ik eerst een kwartier languit op de bank heb gelegen. Ook dat is fietsen naar het werk.
ONDERTUSSEN BIJ EEN MINIBIEB TE BEIJUM
woensdag 23 maart 2022
OEKRAÏNE LÉÉFT IN BEIJUM
Terzijde, vrij? Ja, daar heb je democratische verkiezingen. Een vrije pers.
COLUMN UIT LEWENBORG (242)
Kortzichtigheid ten top
Soms als je even niet uit de voeten kan, kijk je weleens naar programma’s op de tv waar je je groen en geel aan kan ergeren. Ach, soms zijn er hilarische gevallen bij en dan moet ik om al die dommigheid lachen.
Ik heb het over het programma lang leve de liefde. Doordat ik mijn heup had verdraaid en even niet kon lopen, omdat ik boven op een aanrecht ging staan in standje ongemakkelijk om een lampje proberen vast te schroeven aan de muur. Echt niet handig en zo was ik verplicht om bankje te hangen. Telebanken, zoals ik het zelf ook wel noem. Nou goed, gelukkig neem ik vaak wat op, zodat ik de irritante reclames kan doorspoelen. Na wat series te hebben gehad, kwam ik dus lang leve de liefde tegen.
Kijken jullie ernaar eigenlijk? Ik bedoel, ik wil het niet helemaal afzeiken hoor, maar af en toe zijn er van die verwaande knuppels die denken dat ze het meisje leuk vinden en ja, na een dag verlengen komt dan de aantrekkingskracht. Zo zei hij het tenminste, echter toen hij naar haar werk vroeg en zij vertelde dat ze een uitkering heeft was toch plots alles anders.
Wat voor knuppel ben je dan, als je niet eens meer navraagt waarom zij een uitkering heeft. Het was heel simpel, not done, in zijn ogen. Kort door de bocht en ik zag de teleurstelling van het meisje in haar ogen. Echte kortzichtigheid ten top. Bah, wat een naar joch. Ik mag toch hopen dat die knuppel de rest van zijn leven gezond blijft, want stel eens dat hij wat krijgt aan mankementen dan wil hij toch ook als een normaal persoon gezien blijven? Niet alle mensen hebben voor de lol een uitkering! Achter elk mens gaat een persoonlijk verhaal schuil.
Kunnen mensen niet eerst eens leren nadenken voordat ze er iets uitkramen. Ik bedoel maar, misschien had ze wel een ziekte of weet ik veel wat. Veel van jullie weten toch ook dat ik allerlei mankementen aan mijn lijf heb, waardoor ik niet kan werken. Dat is echt wel erg en ik zou dolgraag willen dat het anders zou zijn en dan had ik allang weer op de vrachtwagen gereden bijvoorbeeld.
Er bestaan nu eenmaal onzichtbare ziektes, die je aan de buitenkant niet kunt zien. Zo kan ik ook de ene dag rondhuppelen en de andere dag mijn krukken nodig zijn. Gelukkig weten ze hier in mijn buurt, dat als ik met krukken loop het weer even mis is en kijken er al niet eens meer van op. Het enige wat ze dan zeggen is:
‘Als je hulp nodig hebt, moet je even bellen hé? Dat weet je.’
Waar oordelen begint, houdt waarnemen op…
2022©Vlindertje73
Foto van: John Hain from Pixabay













